Toezicht

Toezicht en bestuur

Bij een aantal instellingen vervul ik als onafhankelijke externe een rol als toezichthouder of bestuurslid. Ook hier breng ik mijn missie in de praktijk: neemt men de belangen van de klanten goed mee, krijgen ze de juiste informatie en doen de producten wat er voorgespiegeld wordt?

Voor de commissariaten ben ik door de AFM/DNB getoetst op geschiktheid met als specialisatie beleggen.

Maatschappelijke betrokkenheid

Het Gereformeerd ‘Woltjer’ Gymnasium aan de Keizersgracht in Amsterdam (bron: Stadsarchief Amsterdam / C.P. Schaap, 1961).

Klassenfoto voor het Woltjer gymnasium, september 1968 (met dank aan klasgenoot Wilma Eusman, die mij de foto toezond).

Ik zet mij bij twee maatschappelijke organisaties vanuit persoonlijke betrokkenheid in.

De Woltjer Stichting is ontstaan na de verkoop van het oude schoolgebouw van het Woltjer Gymnasium in Amsterdam. Nadat in 1968 – mijn eerste schooljaar op die school – de Mammoetwet was ingevoerd, ging men ervan uit dat gymnasia overbodig zouden worden. Mijn school werd dus opgeheven. De verkoop van het pand op de Amsterdamse Keizersgracht leverde enkele miljoenen guldens op. Dit vermogen zetten wij in

Voor scholen in de regio Amsterdam bieden wij financiële ondersteuning bij projecten die gericht zijn op levensbeschouwelijke vorming van leerlingen: projecten die jongeren helpen bij de ontwikkeling van hun levensvisie, besef van normen, waarden en wederzijds respect en projecten die gericht zijn op klassieke vorming in brede zin en het stimuleren van een wetenschappelijke houding.

Paar jaar doneren wij circa €200.000 aan verschillende projecten. Ik ben binnen dit bestuur de penningmeester. De ironie wil dat ondertussen in Amsterdam het ene na het andere gymnasium wordt opgericht.

De Juvenile Diabetes Research Foundation (JDRF) is van oorsprong een Amerikaanse organisatie. Het doel is even simpel als uitdagend: diabetes type 1 de wereld uit helpen. Diabetes van dit type treft jaarlijks miljoenen, veelal jonge mensen. Hoewel de behandelmogelijkheden enorm zijn verbeterd en de levenskwaliteit van patiënten is toegenomen, is en blijft het leven met een chronische ziekte een grote belasting. Bovendien ontstaan er vaak complicaties. De maatschappelijke kosten (behandeling, ziekteverzuim en levenskwaliteit) zijn enorm. Kortom, diabetes moet de wereld uit. De JDRF steunt onderzoek en geeft voorlichting.

Zelf heb ik sinds 1992 diabetes type 2 . Daar is mee te leven, maar wat zou het mooi zijn als er een einde aan kwam, al was het maar voor mijn kinderen. De lijn van mijn oma, mijn vader en mij zou doorbroken worden.